توانمندسازی اقتصادی زنان یکی از اهداف کلیدی توسعه پایدار است و کارآفرینی به عنوان راهبردی مؤثر در این مسیر شناخته می‌شود. این پژوهش با هدف بررسی نقش میل به کارآفرینی بر توانمندسازی اقتصادی زنان شهر تهران با نقش تعدیل‌گر حمایت اجتماعی انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی و به روش پیمایشی است. جامعه آماری شامل زنان ۱۸ تا 60 سال شهر تهران بود که 384 نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه محقق‌ساخته ۴۰ گویه‌ای با روایی و پایایی تأییدشده (آلفای کرونباخ 86/۰) بود. داده‌ها با نرم‌افزارهای SPSS تحلیل شد. میل به کارآفرینی در زنان تهران در سطح متوسط به بالا (۴۱/۳ از ۵) و توانمندسازی اقتصادی در سطح پایین‌تر از حد مطلوب (۵۴/۲ از ۵) قرار دارد. در ابعاد میل به کارآفرینی، «نیاز به توفیق» بالاترین (۸۴/۳) و «ریسک‌پذیری» پایین‌ترین (۸۸/۲) میانگین را داشت. در ابعاد توانمندسازی، «مشارکت اقتصادی رسمی» با میانگین ۹۳/۱ ضعیف‌ترین بعد بود. مهم‌ترین موانع توانمندسازی به ترتیب «مالی»، «فرهنگی» و «خانوادگی» و مهم‌ترین مشوق، «حمایت خانواده» (۱/۳۴ درصد) بود. ۳/۷۰ درصد زنان آگاهی بسیار کمی از تسهیلات کارآفرینی داشتند. زنان تهران از تمایل نسبتاً بالایی برای کارآفرینی برخوردارند، اما این تمایل به دلیل موانع مالی، فرهنگی و ضعف حمایت‌ها، به توانمندسازی اقتصادی مطلوب منجر نشده است. تقویت میل به کارآفرینی به ویژه در بعد نیاز به توفیق، همراه با فراهم‌سازی حمایت‌های خانوادگی و نهادی، ایجاد صندوق‌های سرمایه‌گذاری خرد برای توانمندسازی اقتصادی زنان پیشنهاد می‌شود.