انقلاب صنعتی چهارم و به تبع آن ظهور هوش مصنوعی مولد، ماهیت مشاغل و شایستگی‌های مورد نیاز بازار کار را به طور بنیادین دگرگون ساخته است. در این چشم‌انداز نوین، سواد دیجیتال از یک مهارت جانبی به یکی از مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده قابلیت اشتغال تبدیل شده است. با این حال، شکاف دیجیتال میان‌نسلی، گروه‌های سنی مختلف را به گونه‌ای نابرابر از این تحول متأثر ساخته است. این مقاله با استفاده از رویکرد مرور نظام‌مند و تحلیل محتوای کیفی، به بررسی رابطه بین سواد دیجیتال و قابلیت اشتغال و نقش آموزش‌های مهارتی در کاهش شکاف دیجیتال میان‌نسلی می‌پردازد. جستجوی منابع در پایگاه‌های داده Scopus، Web of Science و Google Scholar و نیز گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی انجام شد که در نهایت ۴۷ سند برای تحلیل نهایی انتخاب گردید. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد سواد دیجیتال فراتر از مهارت‌های فنی صرف، مجموعه‌ای از شایستگی‌های شناختی، عملی و اجتماعی-اخلاقی است که از طریق ارتقای دسترسی به فرصت‌های شغلی، توانمندسازی برای یادگیری مادام‌العمر، تسهیل ارتباطات مؤثر و افزایش بهره‌وری و نوآوری، توانایی فرد را برای اشتغال پایدار افزایش می‌دهد. شکاف دیجیتال میان‌نسلی به عنوان پدیده‌ای چندبعدی شناسایی شد که شامل نابرابری در چهار بعد دسترسی، مهارت‌ها، انگیزه و فرصت‌های بهره‌گیری از فناوری می‌شود. آموزش‌های مهارتی با اتخاذ رویکردهای یادگیری میان‌نسلی، طراحی برنامه‌های یادگیری مادام‌العمر، ایجاد بسترهای یادگیری حمایتی و بهره‌گیری از روش‌های آموزشی مشارکتی می‌توانند به کاهش معنادار این شکاف کمک کنند.